Szary ptak z czarną głową
Waga rybitw czarnych jest niewielka; wynosi około 62 g. Mają krótkie, ciemne nogi. Mają ciemnoszary grzbiet z długimi skrzydłami, które z przodu są białe. Rozróżnienie podgatunków rybitwy czarnej jest trudne, ale podgatunek euroazjatycki jest zwykle mniejszy i jaśniejszy w kolorze. Jeszcze trudniej jest odróżnić płcie, gdyż dymorfizm płciowy jest niewielki lub nie występuje wcale.
Zdarzają się hybrydy między rybitwami czarnymi a rybitwami białoskrzydłymi Chlidonias leucopterus. Takie mieszańce noszą cechy obu gatunków, ale zazwyczaj czarną biały brzuch z ciemnymi plamami, a reszta ciała jest czarna. Hybrydyzację tę odnotowano głównie w Szwecji i Holandii. Rybitwy czarne żerują głównie w wodzie lub w jej pobliżu.
Są to najczęściej owady wodne, małe ryby, ślimaki, kijanki i żaby. Rybitwa rzeczna to średniej wielkości gatunek rybitwy. Dorosłe osobniki mają czarną czapkę i czerwony dziób z czarnym zakończeniem. Charakterystyczny jest również głęboko wycięty ogon. W okresie godowym rybitwa rzeczna ma czarną czapkę sięgająca od czoła do karku i w dół poniżej oka i do zadu, dolna część ptak, boki szyi i całe podogonie białe, wierzch ciała, skrzydła i podogonie szare.
Pióra ogonowe z szarą zewnętrzną chorągiewką, skrajne z czarną. Rybitwa rzeczna gniazduje w koloniach samodzielnie lub z innymi gatunkami rybitw lub mew na wybrzeżach morskich, w głębi lądu w pobliżu dużych zbiorników i rzek. Pożywienie rybitwy rzecznej stanowią głównie małe głową, które łapie w trzepoczącym locie nad powierzchnią, z której zanurza się głową w wodę.
Mniejszą część diety stanowią owady i skorupiaki. Słowik szary to śpiewający ptak wędrowny. Samiec i samica słowika szarego wyglądają podobnie. Powyżej jest szary brązowy niż bardzo podobny słowik rdzawy. Słowik szary jest słabo rdzawo-brązowy na ogonie, ciemniejszy słabo cętkowany na piersi to cętkowanie odróżnia go od słowika rdzawegoa na spodzie białawo-szary.
Słowik szary ma duże oczy o ciemnym zabarwieniu, a wokół nich nikłą obwódkę. Słowik szary żywi się przeważnie zwierzętami, na które składają się owady i ich stadia rozwojowe. Jesienią w niewielkim stopniu zjada różne owoce jagodowe bzy, porzeczki. Słowik szary to śpiewający ptak o szarym ubarwieniu. Srokosz to średniej wielkości gatunek ptaka.
Z wierzchu jest jasnoszary, pod spodem biały, maska nad oczami, skrzydła i ogon są czarne. Białe nasady ramion tworzą białe pole w skrzydle. Samica i samiec srokosza są podobnie ubarwione, przy czym młode ptaki mają na spodzie nutkę szarego pofałdowania. Ptak podobny do srokosza to dzierzba czarnoczelna Lanius minorktóra różni się wielkością, krótszym ogonem, większą czarną maską oczną sięgającą do czoła i przedniej części wierzchołka oraz łososiowo-różowym ubarwieniem brzucha i piersi.
To, co je srokosz zależy od miejsca i pory roku. Dominują większe owady, zwłaszcza chrząszcze; popularnym pokarmem są małe ssaki naziemne, ptaki i ich młode, w mniejszym stopniu gady i płazy, a sporadycznie ryby. Świstunka górska to mały. Samica i samiec są identycznie ubarwione.
Czarny ptak z długim ogonem
Górna część ciała jest jasnozielona, szarobrązowa, z delikatną kremową pręgą nadoczną. Świstunka górska wygląda bardzo podobnie do świstunki leśnej Rhadina sibilatrixjest bardzo trudny do zidentyfikowania. Świstunka górska żyje głównie w jasnych lasach na górach i wzgórzach, preferując strome, suche, południowe stoki.
Wójcik to mały gatunek ptaka śpiewającego. Obie płci wójcika są ubarwione jednakowo. Wójcik wyglądem przypomina piecuszka, ale jest od niego nieco mniejszy i bardziej krępy. Wójcik ma wierzch ciała oliwkowozielony, spód szarobiały. Inna nazwa wójcika to świstunka zielona. Wójcik lęgnie się na Syberii, skąd rozprzestrzenia się na północno-wschodnią Europę, zimuje w Indiach.
W Europie pojawił się po raz pierwszy dopiero na początku XX wieku w roku na wybrzeżu Bałtyku, gdzie zagnieździł się w następnym rokui w tym czasie nadal rozprzestrzeniał się na południowy zachód. Wójcik poszukuje lasów liściastych lub mieszanych, dojrzałych zagajników i parków, ale także mniejszych gęstych zagajników i drzewostanów świerkowych z domieszką drzew liściastych do gniazdowania.
Wrona siwa to gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny krukowatych. Ptaki lęgowe są terytorialne. Często przez resztę roku przebywają w stadach do osobników i wspólnie wyprowadzają lęgi.
Długość ciala wrony siwej dochodzi do 50 cm a rozpiętość skrzydeł do 1 metra. W przeważającej części wrona siwa jest szara. Głowa jest czarna z zielonym połyskiem; dziób,nogi, ogon i skrzydła są czarne bez połysku. Pozostałe części ciała są szare. Wrona siwa to szary ptak w Polsce. Zarówno samiec jak i samica są tego samego koloru.
Młode są bardziej matowe. Wrona siwa głośno kracze. Sporadycznie pojawia się cicha gadanina przeplatana imitacjami. Wrona siwa potrafi naśladować głos ludzki. Występuje: czarną i łąki, w ogrodzie, w parku. Występuje: las, łąka, pola i łąki, w ogrodzie, w parku, wrzosowiska. Występuje: las, park, pole i łąka.
Występuje: las, nad wodą, ogród, park, pole i łąka. Występuje: góry, las, ogród, park. Szukaj i sprawdź, jaki to ptak! Szukaj po nazwie Szukaj. Poznaj ptaki. Wszystkie ptaki. Poznaj głosy ptaków. Czytaj o zwyczajach ptaków. Przeglądaj galerię zdjęć. Zobacz jak możesz pomagać ptakom. Wszystkie poradniki. Zobacz jak pomagają inni.
Zostań wolontariuszem. Dołącz do klubu. Zaangażuj swoją firmę. Ostoje dla ptaków Nie będzie ptaków Bukiet z pól. Zamieszkuje niemal całą Europę poza jej południowo-zachodnimi i południowo-wschodnimi częściami, lasy szary umiarkowanych Azji po Półwysep Czukocki i Japonię oraz izolowany obszar w Azji Centralnej.
Nie spotkamy jej w Irlandii i Hiszpanii. Wśród europejskich sikor jej areał jest największy. W Polsce średnio liczny ptak lęgowy lokalnie może być nieliczny lub liczny [9]. Czarnogłówkę spotkać można w całym kraju, a w górach do wysokości głową. W kraju to ptak przeważnie osiadły lęgnący się tu i zimujący i tylko w niektórych latach koczuje.
Wybrane osobniki wędrują do miejsc o łagodniejszym ptak do południowych granic areału. Późną jesienią obserwuje się przeloty sikor z północno-wschodniej Europy, które swe zimowiska mają w Europie Środkowej i Zachodniej. Wyróżnia się następujące podgatunki, które zamieszkują [7] [2] :. Skromną barwą upierzenia nie przystaje do większości sikor.
To niewielki ptak o dużej głowie i grubej szyi.
Ptak podobny do pliszki
Obie płcie ubarwione identycznie. Upierzenie na wierzchu brązowoszare, od spodu beżowobiałe. Na skrzydle przejaśnienie, biała wstawka jest to pewna, lecz nie zawsze dobrze widoczna cecha odróżniająca od sikory ubogiej, która jej nie ma — charakterystyczne białawe ubarwienie zewnętrznych chorągiewek lotek drugorzędowych, które przy złożonym skrzydle tworzą podłużny jasny pasek na brązowo-szarym tle, widoczny z daleka.
Białe policzki. Dziób krótki, czarny. Boki ciała są płowe. Młode podobne do dorosłych. Gdy nie zna się jej śpiewu, łatwo ją przeoczyć. Trudności w czasie obrączkowania i oznaczania sprawia duże podobieństwo do sikory ubogiej. U niej jednak sterówki są mniej więcej tej samej długości, podczas gdy u czarnogłówki zewnętrzne są przynajmniej o 5 mm krótsze niż środkowe, a ogon od spodu jest wyraźnie schodkowaty.
Jak się okazało, to najpospolitszy ptak Europy choć 10 razy mniej liczny niż zięba [ wymaga doprecyzowania ] — żyjący od Nordkapp po Kretęzachodnie wybrzeża Irlandii i Islandię, od Portugalii po Ural.
W sezonie lęgowym nie zasiedla jedynie KorsykiBalearów i Sardynii. Wędrowny na niewielkie dystanse, przeloty od marca i kwietnia oraz od sierpnia do września. W Polsce liczny ptak lęgowy [3] [4]dość równomiernie rozmieszczony. Spotkać ją można w całym kraju, a w górach występuje do najwyżej położonych schronisk turystycznych.
Dzięki nim górna granica zasięgu sięga m n. Najliczniejsze populacje żyją na Mazurach [5] i północnym Podlasiu [4]. Największe zagęszczenie notowano w dolinach rzecznych, w mniejszych miejscowościach i na skrajach większych. Nie unika też centrów dużych miast. Z zimowisk znajdujących się w strefie Morza Śródziemnego i na terenach leżących bardziej na południe po Afrykę Równikową wraca w lutym, marcu.
Niektóre osobniki zimują w Europie Środkowej w pobliżu wód. Według szacunków Monitoringu Pospolitych Ptaków Lęgowychw latach — populacja pliszki siwej w Polsce liczyła — tysięcy par lęgowych [6]. Niektórzy autorzy populację z północno-środkowego i zachodniego Iranu zaliczają do podgatunku M.
Dawniej za podgatunki pliszki siwej uznawano także: pliszkę żałobną M. Pospolity i powszechnie znany ptak o kontrastowym czarno-biało-szarym upierzeniu i o wysmukłej budowie.
Muchołówkowate -
W upierzeniu godowym samca podgatunku M. Czarny wierzch głowy i kark, który nie łączy się z czarnym podgardlem i górną częścią piersi. Czoło, policzki, boki szyi, podogonie i spód ciała czysto białe.
Mają szary brzuch i grzbiet oraz czarną głowę i skrzydła z metalicznym połyskiem. Dziób czarny, silny i lekko zakrzywiony. Zamieszkuje doliny rzek, obrzeża jezior, małe laski w pobliżu łąk i terenów wilgotnych oraz obrzeża lasów i zadrzewień śródpolnych.
Skrzydła czarniawe, biało kreskowane. Ogon długi, czarny wewnątrz z czarną brzegami czarne brzegi od spodu. Dziób cienki, zaostrzony. Upierzenie samca z wierzchu ciemnoniebieskie, spód płowy, a u nasady ogona widoczna biała smuga. Muchołówka złotobrewa Ficedula narcissina to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych.
Samiec czarny z wierzchu z żółtą brwią, białymi plamami na skrzydłach. Gardło i pierś pomarańczowo-żółte. Muchołówka żółtorzytna Ficedula zanthopygia to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Upierzenie samca z wierzchu czarne z białą brwią i białymi plamami na skrzydłach. Ogon czarny.
Reszta żółta. Nagórnik brązowoskrzydły Monticola rupestris to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Samiec ma niebieskoszarą głowę, reszta brązowa, rdzawa, skrzydła nieco ciemniejsze. Nagórnik kasztanowobrzuchy Monticola rufiventris to gatunek ptaka ptak rodziny muchołówkowatych. Dymorfizm płciowy wyraźnie zaznaczony.
Samiec z wierzchu ciemnoniebieski, przez oko biegnie ciemniejsza maska. Nagórnik wschodni Monticola gularis to gatunek ptaka z rodziny drozdowatych. To pięknie ubarwiony ptak, szczególnie samiec. Spód, gardło obszar wokół oczu pomarańczowy. Wierzch głowy niebieskawy. Niltawa ognista Niltava grandis to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych.
Upierzenie niebieskie z czarną częścią twarzową głowy. Spód żółtawy. Niltawa wielka Niltava grandis to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Upierzenie samca niebieskie z czarną częścią twarzową głowy, szary i ciemnymi lotkami. Samica jest brązowa. Opocznik Saxicoloides fulicatus to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych.
Upierzenie brązowe, u samca czarne od spodu z rudymi pokrywami podogonowymi, białymi elementami na skrzydłach. Palmodrozd plamisty Cichladusa guttata to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych, zaliczany wcześniej do drozdowatych. Wierzch brązowy, spód białawo-kremowy z czarnym plamkowaniem.
Dziób czarny. Pleszarka Luscinia phaenicuroides to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Samiec niebieski z pomarańczową plamą na ogonie i dwoma białymi głową na skraju skrzydeł. Pleszka białogłowa Chaimarrornis leucocephalus to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Na głowie biała czapeczka. Głowa, pierś, skrzydła i koniec ogona - ciemnoniebieskie.
Reszta rdzawa. Pleszka modra Adelura frontalis to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Upierzenie samca z wierzchugłowy i szyi niebieskawe. Reszta pomarańczowa. Pleszka śniada Rhyacornis fuliginosa to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Samiec ma niebieskawe upierzenie poza rdzawymi pokrywami ogonowymi i ogonem.
Samica szarawa z jaśniejszym, cętkowanym spodem. Pluszanka białosterna Myiomela leucura to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych, wcześniej zaliczany do drozdowatych. Samiec jest fioletowo-niebieski z ciemniejszymi skrzydłami i bokami głowy. Rudorzytka Oenanthe moesta to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych.
Biały jest obszar nad okiem, sam wierz głowy jest ciemny. Białawy jest też spód. Pokrywy ogonowe rude. Słowiczek ognistogarłdy Calliope pectardens to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Samiec ma niebieski wierzch, czerwone gardło i pierś i biały spód. Obszar wokół oka i boki ciemniejsze. Słowiczek rubinowy Calliope calliope to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych.
Upierzenie brązowe z jaśniejszym spodem. Samiec ma czerwone gardło, jasną brew i wąsy, kantarek ciemny. Słowik modry Larvivora cyane to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Samiec ma niebieski wierzch i biały spód.
Ptak czarno-biały z długim ogonem
Samica jest z wierzchu brązowa, ma jasny spód. Smolarek brunatny Myrmecocichla aethiops to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych o niejednolicie ciemnym upierzeniu. Smolarek epoletowy Myrmecocichla nigra to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Upierzenie samca czarne z jasną plamą na skrzydle.
Smolarek górski Myrmecocichla monticola to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Upierzenie samca ciemnobrązowe. Widoczna jasna plamka na skrzydle, biały spód i szary, białawy lub ciemny wierzch głowy. Smolarek łuskowany Myrmecocichla formicivora to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych.
Upierzenie brązowe, samicy nieco jaśniejsze. U samca widoczna jasna plamka na skrzydle. Sroczek białorzytny Kittacincla malabarica to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych. Samiec ma długi, czarno-biały ogon, czarny z wierzchu, biały od spodu i u nasady ogona. Sroczek białoskrzydły Copsychus albospecularis to gatunek ptaka z rodziny muchołówkowatych.
Samiec ma czarno-białe upierzenie, przypominające upierzenie sroki. Ogon często zadarty do góry. Szareczka blada Emarginata tractrac to gatunek ptaka wróblowego z rodziny muchołówek o bladobrązowym upierzeniu z ciemniejszym ogonem.